Wat betekent het om onderdeel te blijven van de stad wanneer je actieradius kleiner wordt? Hoe nodigen straten, pleinen en parken mensen uit om naar buiten te blijven gaan, anderen te ontmoeten en betekenisvolle plekken te bezoeken? Samen verkennen we hoe een inclusieve, nabije en groene stad ruimte kan bieden aan autonomie, comfort, ontmoeting en betekenis. Met aantrekkelijke voetgangersroutes, rustplekken, schaduw en water, maar ook met aandacht voor erfgoed, lokale identiteit en plekken die herinneringen oproepen. En hoe stedelijk ontwerp kan bijdragen aan een perspectief dat niet alleen mensen met een kortere levenshorizon, maar het stadsleven als geheel menselijker en rijker maakt.

Ontwerpen en bouwen doe je voor iedereen. In het werk als architect en interieurarchitect heet dat maatwerk; vaak een holle frase die eerder een commercieel oogmerk heeft dan dat het getuigt van betrokkenheid en empathie voor de mens waarvoor wij bouwen. Maar wat als je daadwerkelijk probeert maatwerk te leveren, waarbij je je goed rekenschap geeft in welke levensfase de bewoner of gebruiker van je gebouw zich bevindt?

Hoe mooi zou het zijn als je met je gebouw en je interieur een bijdrage kunt leveren aan het op een rustige en prettige manier afscheid van het leven nemen in de palliatieve fase. De mobiele hospice-care unit die voor het UMCG is ontwikkeld is daarvan een voorbeeld, maar ook in het ziekenhuisontwerp in het algemeen, de ouderenwoning en de reguliere woningbouw valt nog veel te winnen.

Hoe kunnen architectuur en stedenbouw bijdragen aan een zo prettig mogelijk palliatief traject? Graag gaan we daarover met u in gesprek.